At the foot of the volcano and a new high season (newsletter)

At the foot of the volcano and a new high season (newsletter)

While we were building our terrain, roof, internship house and supplier network, Max scared us… The administrative misery continues in the meantime and we do our best to offer as much value as possible for our guests in the form of activities and sights. A walk directly from the campsite or a full-day program? We’ll take care of it! In this newsletter you can read how we prepared for the second high season and how we regained our balance…

We are building our network

Now that we are just entering our second season, it is time to further optimize our supplier network. For example, Jelle visited Maison Pallut in nearby Condat for advice on our charcuterie, local meat and BBQ packages for next summer. Recently we can proudly announce that we have added the planche charcuterie to our snacking menu and that you can also get these delicious local products in the épicerie.

In addition, we received a visit from the representative of the winery Desprat Verny. They produce the house wines we carry and several of the other lines. Since the end of May we no longer have to hurt the Fiat every two weeks with huge loads of wine from Clermont-Ferrand, but we are neatly supplied directly by them every two weeks!

Max scared us

Helaas verscheen er afgelopen weekend ook een andere nieuwe naam op ons bankafschrift, die van de dierenarts in Allanche… In de hele vroege ochtend van vrijdag op zaterdag werden we wakker van Max, die over het laminaat in de slaapkamer trippelde. Normaal gezien wil hij dan op bed springen, maar heeft hij wat aanmoediging nodig. In dit geval bleek dat echter niet het geval. Hij was in paniek en vluchtte al stribbelend de slaapkamer uit richting de woonkamer. Daar troffen we hem in paniek aan, hij kon niet op zijn pootjes staan en zijn oogjes gingen alle kanten op.

Later zou blijken dat hij een herseninfarct had. We belden midden in de nacht de dierenarts wakker, die ons aangaf dat het erop leek dat hij stervende was. We spraken af om 07:00 en gingen er bijna vanuit dat we 20 minuten zouden rijden om Max zijn laatste spuitje te laten toedienen. De opluchting was dan ook groot toen de dierenarts na onderzoek zei dat hij met zekerheid een herseninfarct had gehad en dat er een goede kans was dat hij daar goed van zou herstellen. Na 12 uur observatie was het noodzaak dat hij significante vooruitgang toonde, wat gelukkig het geval was. We mochten hem ophalen, omdat zijn vertrouwde omgeving beter zou zijn voor zijn herstel. Zijn twee weken revalidatie zijn in volle gang en hij toont gelukkig elke dag verbetering. Het is nog even afwachten in hoeverre hij weer de oude wordt, maar wij gaan voor nog vele jaren in blijdschap en goede gezondheid!!

Stage en/of massage

Ondertussen hebben we recent familiebezoek achter de rug. Kort na de vader en stiefmoeder van Jelle, waren de ouders van Dennis even bij ons in Frankrijk. Dat betekent dat er voorlopig weer voldoende voorraad Bitterballen en Frikandellen is. Bovendien maakte Cor een begin aan het opknappen van wat wij tot op heden het ‘stagehuis’ noemden. Op het terrein stond een opgeknapte bouwkeet, die wel wat liefde kon gebruiken. Cor hergebruikte een deel van de betimmering die we van de zolder hebben gehaald en bekleedde de wanden. Er kwam een keukenblokje in en er werd een opstap gemaakt van de vlonderdelen die we van Dirk kregen. Cor legde de basis aan voor de stroom en beitste het geheel. Inmiddels heeft Jelle de PVC vloer erin liggen, de kachel aangesloten en alle elektra en verlichting afgewerkt met een nieuwe groepenkast. Nog een beetje bekleding en meubilair en dan is dit een prachtige plek voor de massages op de dinsdagen in juli en augustus, evenals voor de verhuur aan wandelaars zonder eigen kampeermiddelen op de dagen daaromheen. Wellicht huisvesten we er volgend jaar een seizoenswerk(st)er of stagiair(e) van buitenaf.

Doorlopende ellende: belastingaangifte en S1 formuleren

De bureaucratie blijft onophoudelijk voortduren – het is dan ook nogmaals niet voor niets een Frans woord! We kregen vanuit onze boekhouder het verzoek om ons particuliere fiscale nummer door te geven. Zoals we in Nederland gewend zijn om overal het burgerservicenummer (BSN) voor te gebruiken, heb je hier voor iedere instantie weer een ander nummer en dus ook een eigen aanvraag nodig. Zo kwam het dat Jelle op een dag twee en een half uur heen en weer reed naar Aurillac, ter plaatse een uur in de rij stond bij het ‘Centre des Finances Publiques’ en vervolgens vertrok met een blanco formulier dat we (zo bleek achteraf) ook gewoon hadden kunnen downloaden…

Inmiddels is de hele aangifte voor dit jaar opgestuurd en met een beetje geluk mogen we in september (!!!) een eerste aanslag verwachten. Op basis daarvan kunnen we dan eindelijk gaan proberen aanspraak te maken op de diverse subsidies, waar we zo hard op zitten te wachten. Tegelijkertijd hebben we voor de zoveelste keer te horen gekregen dat Dennis een bepaalde verklaring van de verzekeraar moet overleggen om in aanmerking te komen voor zijn ‘Carte Vitale’. Uit pure wanhoop dezelfde vraag dus nogmaals voorgelegd aan de voormalige Nederlandse verzekeraar. Waar een vorige poging resulteerde in een ontkennend antwoord, hadden we nu in no-time de verklaring in de mail. Uiteraard meteen ingestuurd en met een beetje geluk is ook Dennis binnenkort een volwaardig Fransman!

De jaarlijkse foldertjesbeurs en ons ‘eigen VVV’

Bijzonder verrast waren we, toen we een uitnodiging ontvingen voor de zogeheten ‘Boursedoc’ in Aurillac. Dit is een dag waarop alle attracties, toeristische trekpleisters, VVV’s en andere publiek toegankelijke instanties hun drukwerk aanbieden. Zodoende reed Jelle op de (nu nog) vrije woensdag vroeg in de ochtend naar het beurshalletje, waar een half uur na de officiële aanvang iedereen nog druk aan het uitladen was – ze waren typisch Frans wat een Nederlander ‘te laat’ zou noemen.

Het drukwerk lag nog gedeeltelijk verspreid over alle tafels, maar gaandeweg verzamelden we toch een fijne vracht aan foldertjes, boekjes, posters en flyers. Zo kunnen we onze gasten optimaal informeren over al wat er te doen is in de regio. Bovendien merkten we dat mensen het (vooral met een camper) fijn vinden om rechtstreeks vanaf de camping te kunnen wandelen en fietsen. Er is slechts één officiële route, die behoorlijk stijgt/daalt en bovendien vrij avontuurlijk van karakter is. Zodoende hebben we een begin gemaakt om zelf een aantal mooie routes te gaan wandelen/rijden en deze vervolgens met foto’s en beschrijvingen in kaart te brengen. Wie weet volgen in de toekomst nog mooie kleine markeringen voor de bewegwijzering. Op vergelijkbare wijze kregen we meer en meer verzoeken om meerdere attracties in de omgeving te combineren. Afstanden in de Cantal liggen nu eenmaal al snel wat verder uit elkaar en dat maakt het combineren van bestemmingen efficiënt en logisch. Zo gezegd, zo gedaan; onze dagprogramma’s zijn geboren en daar wordt reeds dankbaar gebruik van gemaakt. Wij zijn natuurlijk niet snel tevreden, dus op de achtergrond druk bezig om te zorgen dat al deze informatie ook meertalig in onze eigen app terechtkomt, die we heel binnenkort lanceren.

Verdere erkenning en certificering

De eerste bezoekers vorig jaar waren natuurlijk deels bekenden, waarvan we hele lieve reviews kregen op diverse plekken. Inmiddels, ruim een jaar open, mogen we concluderen dat de reviews niet alleen positief zijn vanuit familie en vrienden. Andere gasten zijn net zo goed tevreden en we scoren dan ook nog steeds steevast positief op de diverse platforms! Toen we begonnen hadden we ook de pech dat we te laat waren om ons in te schrijven bij de internationale reisorganisaties om in 2022 nog gecontroleerd te worden. Inmiddels hebben we echter de ACSi (EU) en ANWB (NL) met positief gevolg op bezoek gehad. Nu is het enkel nog wachten op de Guide Routard (FR) en ADAC (DE) voor een officiële inspectie en beoordeling. Een mooie voorloper op een andere belangrijke graadmeter die we momenteel voorbereiden; de herziening van onze 3-sterren classificatie. Deze loopt eind dit jaar af, dus binnenkort zullen we een onafhankelijk bureau uitnodigen voor inspectie en op basis daarvan voor de komende vijf jaar een hernieuwde classificatie aanvragen.

Vakwerk is goud waard

Ondanks dat we dachten dat ons dak redelijk onder controle was, bleek niets minder waar. Tijdens een storm kwam een leisteen los en die zeilde in rap tempo naar beneden; levensgevaarlijk. Aan de voorzijde hebben we daarom een groot deel van het terras weggehaald. Dit vind je nu achter, waar we balken op het dak hebben liggen om eventuele losse stenen tegen te houden – iets wat aan de voorkant niet mogelijk is. Het was tegelijkertijd een wake-up call die ons heeft doen besluiten om zo snel mogelijk het gehele dak te laten vervangen.

Wat volgde was een zoektocht naar dakdekkers en timmerlieden met verstand van dakspanten. Helaas blijkt dat de animo voor dit vak enorm is teruggelopen en de vraag in de omgeving de laatste jaren is geëxplodeerd. Zodoende hebben we inmiddels minstens 20 bedrijven benaderd, maar is er nog slechts één ter plaatse gekomen om e.e.a. in te meten en ons hopelijk op korte termijn een offerte te bezorgen. Als hij dat al doet, bedraagt de wachttijd in zijn geval minstens 2 jaar. Soms is het ontmoedigend, maar we laten dit niet meer los. Het dak móet eraf. Minstens zo belangrijk, er moet een nieuw dak op – zodat we dit hoofdstuk kunnen afsluiten. Vervolgens staat niets ons in de weg om de prachtige zolder verder op te knappen en daar kijken we juist weer wél naar uit.

De balans is terug

Terwijl het dak niet meezit, concluderen we toch dat we veel relaxter de zomer in gaan dan vorig jaar. We hadden dit jaar natuurlijk een hele kluif minder qua renovatie en tijdsdruk. Daar kwam onderhoud voor in de plaats, maar evengoed zijn we veel beter uitgerust voor het hoogseizoen. De camping vult zich ondertussen regelmatig bijna volledig met een combinatie van gereserveerde plaatsen en zogeheten ‘aanwaaiers’. Tot onze verbazing hebben we zelfs in mei al mensen moeten adviseren voor een onderkomen elders, omdat we simpelweg geen plaats meer voor ze hadden. Aansluitend stellen we jullie graag voor aan het nieuwste lid van ons team; Mattéo. Hij is sinds juni elk weekend werkzaam achter de bar en in de bediening, waar hij – nu het nog wat rustiger was – de tijd kreeg om zich door Jelle de kneepjes van het vak te laten aanleren. Vervolgens zal hij de hele maand augustus bij ons te vinden zijn. Mattéo is geen vreemde in Saint Bonnet de Condat en hoopt tussen de toeristen zijn Engels wat op te kunnen halen. Aarzel dus niet om hem daarbij te helpen! Wij zijn in ieder geval dankbaar dat we hem hebben kunnen aannemen deze zomer en zijn nu al enorm blij met zijn leergierigheid en hulp.

Een groene oase van rust

In mei hadden we relatief veel regen en momenteel wisselen heerlijke temperaturen met zonnige middagen incidentele flinke onweersbuien in de late avond af. Dat maakt een ideale combinatie voor de natuur, want alles stond onmiskenbaar vroeger in bloei dan vorig jaar. Ook het gras is gezonder dan vorig jaar en groeit harder dan ooit. Het is hier een oase van groene rust, waarin wij inmiddels onze draai gevonden hebben.

We zien ernaar uit jullie deze zomer in groten getale welkom te heten.

Veel liefs & à bientôt,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *